W górach jest wszystko co kocham...

Trzy tygodnie minęły od mojej wycieczki na Babią Górę, a ja dopiero teraz znajduję chwilkę, żeby podzielić się z Wami skromną relacją. Wiecie, że ten blog składa się z moich pasji, więc jakże mogłabym nie napisać o górach, nie podzielić się zdjęciami? Zresztą zawsze będę to powtarzać, że żadne zdjęcie nie odda piękna krajobrazu (niestety!), tego trzeba doświadczyć na własne oczy!

Ostatnio wszystkie górskie wyprawy planuję wziąwszy pod uwagę możliwości moich dzieciaków - tym razem córka się zbuntowała i wolała zostać z babcią, ale myślę, że spokojnie by sobie poradziła. Trasa nie jest trudna. Już po półgodzinie możemy zachwycać się powoli wyłaniającymi się zza drzew widokami na okolicę. Babia Góra składa się z wielu wierzchołków, grzbietów i przełęczy, czyli po godzinie trudniejszej wspinaczki czeka nas wręcz spacerek raz w górę, raz w dół, aż do Diablaka, czyli najwyższego wierzchołka tego masywu. Na temat nazwy Babiej Góry krąży wiele legend, ale chyba najbardziej słuszne jest porównanie kapryśnej pogody do babskich nastrojów. My trafiliśmy akurat na fantastyczną pogodę  - trochę chmur przy wchodzeniu i słoneczko na szczycie. Jako że dzień wcześniej turysta został na szczycie porażony śmiertelnie piorunem, z niepokojem wypatrywaliśmy oznak zbliżającej się burzy. Pierwsze grzmoty dobiegły nas, gdy schodziliśmy już do schroniska. Sporo ludzi jednak parło w górę, nie zważając na zagrożenie...

Żegnam się na chwilę i życzę miłej wirtualnej wędrówki ;-)

O rzut beretem: Rysianka

Łąki, pola rzepaku, brzęczące od uwijających się pszczół kwitnące drzewa owocowe.

Zaskroniec jak patyk pod nogami.

Śpiew ptaków, spokój, łagodny wietrzyk na twarzy i zapach siana.

Kałuże pełne kijanek i żaba bez jednej nogi.

Nogi prowadzą jak nakręcone, głębokie bolesne oddechy, jakby płuca miały pęknąć jak nadmuchiwany balon.

Pierwsze odciski, zmęczenie mięśni i zapach słońca na skórze.

Myśl, że to moje miejsce na ziemi.

Ostatnie dziesięć minut do celu.

W oddali Babia Góra, bliżej Pilsko, doskonała widoczność.

W końcu nagroda, ośnieżone szczyty Tatr w oddali.

I już tęsknisz wiedząc, że za parę chwil szlak w dół zbocza zaprowadzi cię w doliny.

O rzut beretem: Góra Żar

Są takie miejsca, które tak wrastają w nasz krajobraz i otoczenie, że niemal zupełnie przestajemy w nich dostrzegać ich wyjątkowość... Przy okazji krótkiej wycieczki chciałabym Wam pokazać ciekawe miejsce, jakim jest góra Żar.

Góra Żar znajduje się w Beskidzie Małym, ma wysokość 761 m n.p.m., na jej szczycie znajduje się zbiornik wodny jedynej w Polsce elektrowni szczytowo-pompowej. Na górę można wjechać kolejką (wersja dla wygodnych) lub wzdłuż trasy kolejki wejść na szczyt o własnych siłach (tak jak my tym razem). Na szczycie można rozłożyć się wygodnie na kocyku, a maluchom zafundować przejażdżkę torem saneczkowym. Jeśli dopisze nam szczęście, obejrzymy starty na paralotniach lub samoloty wyciągające szybowce (u podnóża góry znajduje się szkoła szybowcowa). Obok zbiornika biegnie szlak na Kiczerę (i dalej na Leskowiec), gdzie można nawet rozpalić sobie ognisko i upiec kiełbaski.

Wypad był całkowicie spontaniczny - godzina 15-ta, a ja wypaliłam, żeby zrobić dzieciakom test sprawdzający,  czy nadają się na wycieczki w góry. Tyle nasłuchały się naszych opowieści z Tatr, że nakręciły się mocno na górskie eskapady. Ja jednak nie należę do tych szaleńców, którzy takie maluchy jak moje (6 i 4 lata) targają w wysokie góry. Zamysł był taki, że jeśli wejdą na Żar, a potem jeszcze Kiczerę, zastanowimy się nad tym, czy zabrać je... nad Morskie Oko ;-) Bez stękania i narzekania się nie obyło, jak zaczęły za bardzo marudzić wymyśliłam, żeby szukały oznaczeń szlaków i miały dzięki temu większą frajdę. I dały radę. Teraz mogą się chwalić babciom, że zdobyły pierwsze w swoim życiu górskie szczyty :-)